Γενικά

Archive – Controlling Crowds

Τούτο είναι άνετα ένα από τα καλύτερα φετινά άλμπουμ. Βαρύγδουπο; Πιθανότατα. Ας το ξαναγράψω. Τούτο είναι άνετα ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που άκουσα φέτος. Δεν άκουσα πολλά είναι η αλήθεια — άκουσα όμως πολλά ωραία τραγούδια που δεν με προκάλεσαν να ακούσω και το υπόλοιπο CD! Το Bullets είναι από τις εξαιρέσεις.

Controlling Crowds

Είχα πολλά χρόνια να μπω σε δισκάδικο γιατί πλέον αγοράζω τα πάντα από τα amazon.co.uk και .com, εκτός ίσως από τα cd των Porcupine Tree. Είχα ήδη κατά νου να αγοράσω το Controlling Crowds αλλά ήταν εξαιρετικά ακριβό στα δύο παραπάνω μαγαζιά — το βρήκα «μόλις» 20 € στο Metropolis. Τουλάχιστον πρόκειται για την συλλεκτική έκδοση των 2 CD αλλά, σοβαρά τώρα, με αυτές τις τιμές είναι να απορούν οι δισκογραφικές εταιρείες που δεν πουλάνε CD; Έλεος!

Η μουσική που περιέχεται στο Controlling Crowds δεν είναι trip-hop. Οι Archive δεν έπαιζαν ποτέ trip-hop — μόνο το πρώτο τους άλμπουμ ίσως μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι αλλά από τότε έχουν περάσει αρκετά χρονάκια. Δυστυχώς, δεν μπορείς να βάλεις μια ταμπέλα και να κατατάξεις αυτό το άλπμουμ έτσι απλά! Λυπάμαι, δεν γίνεται!

Το CD περιέχει τα πάντα λοιπόν — pop, trip-hop, rap, progressive rock και electronica και είναι χωρισμένο σε 3 μέρη. Κάνε ό,τι νομίζεις στο iTunes σου αλλά θα πρέπει να το ακούσεις πρώτα. Θα ξεκινήσεις με το ομώνυμο track, μια δεκάλεπτη εισαγωγή για να εγκλιματιστείς. Ακολουθεί το μεγάλο hit, Bullets, θυμωμένο, γεμάτο άχγος και ένταση. Το Words On Signs θα σου δώσει «χώρο» να ηρεμήσεις λίγο και μετά θα σου θυμίσει πως είσαι μόνος στον κόσμο! Το Dangervisit είναι μάλλον το αγαπημένο μου, κατάλληλο να επενδύσει μουσικά την κατάθλιψή σου και να καλύψει τον θόρυβο από τα πράγματα που θέλεις από καιρό να σπάσεις. Το Quiet Time μπορεί να χαρακτηριστεί trip-hop αλλά γιατί να το περιορίσεις τόσο; Εμένα πάντως μου θυμίζει Moby, Delerium και Massive Attack, μαζί.

Το δεύτερο μέρος ξεκινάει με το αινιγματικό Collapse/Collide των 9 λεπτών, ονειρικό επιφανειακά, εφιαλτικό κατά βάθος, θαύμα! Το Clones είναι σίγουρα φόρος τιμής στους Pink Floyd, με λίγο Radiohead για το άρωμα — είχα καιρό να ακούσω τόσο περίεργη σύνθεση, με την καλή έννοια! To Bastardised Ink επιστρέφει στο Londinium, ή μάλλον, «συμπιέζει» όλο τον πρώτο δίσκο σε 3 λεπτά — αν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο! Το Kings Of Speed είναι η πιο pop σύνθεση του άλμπουμ, μη σου πω πως θα την χορέψεις σε κλαμπ της παραλίας. Πριν ή ανάμεσα στα rock βέβαια! Το Whore είναι… you've lost the plot and should be shot down. Ακριβώς έτσι!

Το τρίτο μέρος ξεκινάει με το Chaos, μια όμορφη, ακουστική σύνθεση που αναφέρεται στην άβυσσο της ψυχής του καθενός από εμάς. Και στον έρωτα! Αλλά δεν θα προλάβεις να «αναπνέυσεις», το Razed to The Ground θα σου υπενθυμίσει το μάταιο της θλιβερής σου ύπαρξης, στα όρια του nu-metal! Το άλμπουμ (το πρώτο CD τουλάχιστον) κλείνει με το Funeral — όμορφα πράγματα! Ένας σπουδαίος επίλογος σε ένα εξαιρετικό άλμπουμ που αποδεικνύει πως …οι Archive δεν είναι μουσική μπάντα αλλά μουσική κολεκτίβα…

Ο σχολιασμός είναι απενεργοποιημένος.