Γενικά

Steven Wilson – Insurgentes

Μόλις ολοκλήρωσα ακόμα μία ακρόαση της νέας -προσωπικής- δουλειάς του Steven Wilson, του αγαπημένου μου συνθέτη, στιχουργού, μουσικού. Η κρίση μου βέβαια δεν μπορεί να είναι αντικειμενική αλλά, πρόκειται για σπουδαία δουλειά! Και ακόμα δεν έχω διαβάσει τους στίχους…

Steven Wilson - Insurgentes

Το αγαπημένο μου κομμάτι είναι το Significant Other. Μου θυμίζει ένα μεσημέρι καλοκαιριού των παιδικών μου χρόνων στην εξοχή, που ξεκίνησε με παιχνίδια με τα υπόλοιπα παιδιά και κατέληξε σε μια τρομακτική καταιγίδα, η πιο σκοτεινή που έχω δει ποτέ μου (ή έτσι θυμάμαι τέλος-πάντων), για να καθαρίσει κάποτε ο ουρανός και τα χρώματα του δειλινού να φανούν καθαρότερα από ποτέ! Καλοκαιρινό λοιπόν το κλίμα του δίσκου, όχι όμως ειδυλλιακό αλλά, κάπως τρομακτικό, σα να αιωρείται μια απειλή, μια καταιγίδα.

Το Twilight Coda ωστόσο είναι κατά τη γνώμη μου το αντιπροσωπευτικό κομμάτι του άλμπουμ, περιέχει και περιγράφει την παράνοια που χαρακτηρίζει όλες τις συνθέσεις, παράνοια όχι σαν τρέλα αλλά σαν ανισορροπία, σαν τον άνθρωπο που είναι ικανός για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο την ίδια στιγμή, αλλά δεν μπορεί να ισσοροπήσει ανάμεσα στα δύο. Ή πάλι, μπορεί όλα τα προηγούμενα να είναι μια μπαρούφα και αύριο-μεθαύριο να ακούσω το CD και να βγάλω άλλο συμπέρασμα και το ίδιο μπορώ άνετα να υποθέσω για τον οποιονδήποτε ακροατή, αρκεί να έχει τα αυτιά του ανοιχτά!

Τέλος, ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται είναι ο θόρυβος που καλύπτει τα πάντα, θόρυβος όμως που δεν είναι τυχαίος, έχει μια τάξη, είναι τεχνητός. Ίσως να σχετίζεται με την παράνοια, ίσως με την καταιγίδα (τεχνητή!;), ίσως με κανένα από αυτά — είναι νωρίς για να ξέρω, οι συνθέσεις του άλμπουμ έχουν πολλά «στρώματα» κι εγώ δεν έχω διαβάσει στίχους ακόμα! Το σίγουρο είναι πως οι ενορχηστρώσεις είναι πολύπλοκες. Ξεχάστε τα άθλια ψηφιακά αρχεία από το internet, θα πρέπει να το ακούσετε στο Hi-Fi και, κατά προτίμηση, την DVD Audio έκδοση. Πολλές φορές! Εγώ είμαι είμαι ακόμα στην έκτη.

Ο σχολιασμός είναι απενεργοποιημένος.